اگر با آنها بود از او یک امامزاده می ساختند ….

 

 

اواخر هفته پیش یک دانشمند علوم دینی درگذشت . عالمی که در رشته ای مهم از علوم دینی صاحب تبحّر و دارای کرسی استادی مسلّم در حوزه های علمیّه نجف و قم بود . فرزانه ای خوش خلق و مودّب که مصاحبتش بهره آفرین و همراهیش آموزنده بود . والاتباری که از خاندانی اهل دانش و علم بود و چراغی پرفروغ در دانایی و عمل را که از نیای گرامی مقدارش به ارث برده بود پرفروغ تر به نسل پس از خویش تحویل داد . دانایی که افزون بر شصت جلد کتاب در رشته ی علم رجال تالیف کرد و با آفرینش یک دائرةالمعارف رجالی شیعی به این شاخه از علم خدمتی ستودنی عرضه داشت .

 

مرحوم آیت الله آقای حاج شیخ محیی الدین مامقانی قدس سره در سن 88 سالگی بدورد حیات گفت و 4 شنبه ی گذشته بردستان انبوهی از اهل علم حوزه ی علمیّه قم تشییع شد .

 

برای من که در این مراسم حاضر بودم بسیار شیرین بود که میدیدم حوزه به صورتی خودجوش و مستقل اینگونه از مقام علم تجلیل میکند . تشییعی که پیامی مهم باخود داشت ، تجلیل از شخصی که هم خطّ سیر سیاسی او برهمگان روشن بود و هم عظمت علمی اش .

 

 آری فرزندی گرامی از حوزه پس از عمری تحقیق و خدمت به دانش دینی چشم بر دنیا فروبست و خاطراتی فراوان را با خود به همراه برد . خاطراتی که هرچند بسیار است و بسیاری جرات بازگو کردن آن را ندارند اما مهم است . به خوبی به خاطر میاورم چند سال قبل ماموران به منزل ایشان هجوم بردند و باعث رنجش فراوان ایشان شدند . شاید جای تفصیل آن ماجرا و تنگناهایی که برای ایشان به وجود آمد نباشد ، اما این خاطرات هرگز فراموش نخواهد شد و برسینه ی تاریخ ثبت شده باقی خواهد ماند تا باردیگر یک حقیقت تلخ را یادآور گردد . این مرد معترض بود به بسیاری از رفتارها اما مانند بسیاری صدایش به جایی نرسید، معترض بود اما …

 

به راستی باردیگر روشن شد که اگر یک شخص با یک حکومت همراهی کند هرچند تهی مایه و بی دانش باشد ، بلند مرتبه خواهد بود و اگر مستقل باشد و آزاد اندیش ، درمحترم بودن به جهت مقام علمی جایی نخواهد داشت ، نه صداو سیما انعکاسی از حیات و مماتش خواهد داد و نه پیامی از سوی بلندپایگان حکومت صادر خواهد گردید .

 

حضرت امیرالمومنین علی بن ابیطالب علیه الصلاة والسلام در کلامی یکی از نشانه های زوال حکومت ها را مقدّم داشته شدن فرومایگان و پشت سر افتادن بلندمرتبگان دانسته اند ، نشانه ای که این روزها به وضوح خود را مینمایاند . امیدواری وجود دارد که لااقل برای نگهبانی از این قدرت ، ارزش قائل شدن به کریمانی که لیاقت حرمت  نهادن را دارند مورد توجّه قرار گیرد نه آنکه تنها کسانی عزیز باشند که بی دلیل هرگونه کژی را تحسین نموده  به اصطلاح تئوریزه میکنند .

 

باز به این میاندیشم که :

 مرحوم مامقانی اگر با آنها بود ازاو یک امامزاده می ساختند …….