شما لطفا در مورد امام زمان صحبت نکنید!

 

هرچند بسیار برایم گران است که در مورد اموری که بوی سیاست از آن به مشام می رسد، سخنی بگویم اما برخی اوقات خود را ناچار می بینم. امشب در تلوزیون افرادی را دیدم که به صحبت در مورد موعود عدالت و حقیقت نشسته بودند که تاریخ و مردم خاطره ی تلخ سخنان آنان را هیچ گاه فراموش نمی کنند. کسی که چندی پیش به “برخورد بی رحمانه” با مردم توصیه کرده بود، اینک به گفتگو در مورد مظهر رحمت الهی پرداخته بود. تفکری که تاب نقد و چند صدایی را ندارد، و تنها یک صدا را صدای واقعیت می داند، درباره موجودی بحث می کرد که یکی از بارزترین نشانه های حکومتش عقل گرایی ست، امامی که به تصریح روایات پس از ظهورش و به مدد قدرت الهی که در اختیار دارد، عقول مردم کامل می گردد و همه با برهان و منطق دل به ولایتش می سپارند.

اینک جای این پرسش است که چه نسبتی میان تفکر شما و رفتار اوست؟ چه شباهتی میان شما و توصیه های اوست؟ آیا شمایانی که خود را عالم دین می دانید – هرچند از نگاه آنان که دستی در دانش حوزه دارند، مدعیانی بیش نیستید – در کتب فقهی نخوانده اید که “الحدود تدرا بالشبهات” قوانین جزایی اگر شبهه ای در اثبات جرم باشد، قابل اجرا نیست؟ شما که این گونه با قاطعیت حکم به برخورد بی رحمانه با مردم می کنید، احتمال نمی دهید که لااقل برخی از آنان معترضینی باشند که برخلاف ادعای بی دلیل شما، سردرآخور هیچ اجنبی نداشته باشند و بنابراین برخورد بی رحمانه با آنان، جبهه گیری در برابر دستورات شرع انور باشد؟ آیا انتظار امام عادل سلام الله علیه و عجل الله فرجه، با برخورد بی رحمانه با یک معترض، قابل جمع است؟ آیا نمی دانید که باید معترض را قانع و سوال کننده را مجاب ساخت؟

گاهی فکر می کنم که بیننده سخنان شما، چه فکری می کند؟ آیا شما را عالمی بی عمل می داند، یا امام زمان مورد بحث شما را موجودی همانند شما می پندارد والعیاذ بالله. پس لطف کنید و لطف کنید و لطف کنید، از این به بعد در عرصه ی باقی مانده ی اهل بیت وحی و آخرین حجت خدا عجل الله تعالی فرجه الشریف، سخنی نگویید که یا خود را بی اعتبار می کنید، یا در نظر مردم آن وجود پاک را مورد تردید قرار می دهید.