میخواهم حر شوم !
آری حر …
شما چطور ؟!

یاعلی

*=====*
سلام بر یار باصفا و دوست داشتنی
در مورد مشغله حق باشماست اما سعی می کنم عنایت دوستان بی جواب نماند، اگر جوابی نرسیده حتما به این دلیل بوده که مطلبی واصل نشده است، در هر صورت ببخشید.
مانند همیشه مطلبتان عمیق و زیبا بود اما این بار عطر حسینی آنقدر آن را خوشبو ساخته بود که مدهوشانه به سوی کربلایم برد…
ای کاش ما را نیز آزاد کنند تا حر شویم.

وقتی چیزی ندارند
برای بزرگ کردن و مهم جلوه دادن خودشون دزدی می کنند.
تا حس پوچ تو خالی بودن را نداشته باشند.

*=====*

سلام بر شما
به نکته جالبی اشاره کردید؛
از کامنت شما ممنونم
موفق باشید دوست من

بااحترام دوست شما

*=====*

سلام بر شما و سپاس از نظرتان
توصیه کرده اید که معنی اسلام را بدانیم، ممنون خواهیم شد اگر در این مسیر یاریمان کنید و آنچه مدنظرتان است را بیان فرمائید.
گفتگو با یهودیان و مسیحیان یکی از راه های ترویج دیانت اسلام است اما باید توجه داشت که در هر وبلاگ یا سایتی نمی توان به تمام راه های ترویج اسلام پرداخت. هر کس بر اساس آنچه تشخیص می دهد، و هر زمینه ای که مناسب می بیند، مطالبی را می نگارد که اگر بر اساس روش درست و منطقی گفتگو باشد، نباید از سوی مخاطبین مورد اشکال ساختاری واقع شود. اگر مخاطب توانایی داشته باشد، در مقابل مطالب مطرح شده، پاسخی می آورد وگرنه به دنبال تحقیق می رود تا بیشتر بداند و همین هدف ماست.
به عبارت دیگر، این که تنها راه سخن گفتن از اسلام را به قول شما درگیری با عیسوی و موسوی بدانیم، گزاره ای نادرست بیان کرده ایم، چه این که در میان مدعیان اسلام نیز کسانی هستند که می توان بر مبنای کتب معتبر نزد خود آنان اثبات نمود که در ادعای خود صادق نیستند. در این وبلاگ با توجه دقیق به منابع اهل سنت، سعی می نمائیم که زوایای کمتر گفته شده را در برابر نگاه دوستداران دانایی گذاریم اما تا کنون از جانب مخالفین چیزی جز نهی از این کار یا توهین چیزی ندیده ایم. شما نیز سعی کنید به جای آن که ما را از مسیری که در پیش گرفته ایم به هر شکل بازدارید، به تحقیق روی آورید و به مطالبی که از معتبرترین کتب اهل سنت بیان می کنیم فکر کنید شاید موجبات تغییر فراهم شود.
این بسیار جالب است که در این کامنت ما به عنوان تارکین سنت پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم شمرده شده ایم؛ اگر لطف کنید و بگوئید که شیعیان کدام سنت پیامبر اکرم صلوات الله علیه وآله را ترک کرده اند، ممنون می شویم؛ چون دقیقا همین ادعا را ما نیز داریم و اهل سنت را عامل به ضد سنت نبوی صلی الله علیه وآله وسلم می دانیم.
پس لطفا شما که در مرحله نخست این ادعا را علیه شیعه بیان نموده اید، ادله ی خود را بیان فرمائید تا پس از پاسخ به تک تک مطالبتان ادله ی شیعه بر این که اهل سنت هرگز اهل سنت نیستند را بیان نمائیم.
سپاس از شما و خدانگهدار هر حقیقت جوی بی تعصب

من يك شيعه هستم ولي توهين كردن به اعتقادات اهل سنت را جايز نمي دانم

و توصيه مي كنم كه بيشتر به فكر برادري باشيد تا اينكه به اعتقادات هم توهين

كنيد مهم اينست كه ما سالم زندگي كنيم و طبق آيات قرآن و احاديث معصومين

عمل كنيم و از تفرقه بين شيعه و سني دوري كنيم . براي شما و تمامي عزيزان هموطن آرزوي موفقيت دارم

*=====*
سلام بر شما و ممنون از کامنت
بارها در جواب کامنت های مشابه شما، گفته ایم که بحث علمی و مستند با ایجاد تفرقه تفاوت اساسی دارد. اگر ما نتوانیم حقیقت را بر اساس منابع به دست آوریم و مدام از خوف ایجاد تفرقه یکدیگر را به این کار متهم کنیم، هیچ گاه آفتاب حق رخ نمی نماید و همواره در پس ابرهای اتهام و تهمت باقی می ماند.
باز هم به ما سر بزنید، التماس دعا

*=====*

سلام بر شما و تشکر از بازدید و کامنتتان؛ اجازه دهید پاسخ کامنت شما را به شکل جزء به جزء عرض کنم.
1- خواسته اید که در قضاوت انصاف داشته باشیم و سپس شیعه را با نماز دارای مشکل معرفی کرده اید و آنگاه به نوعی مساله بدعت بودن نماز تراویح را بی اهمیت جلوه داده و اهل سنت را به دلیل خواندن این نماز از شیعه که رفتار خاصی در عزاداری دارد، ملامت کرده اید.
در پاسخ به این بخش از کلمات شما باید گفت: انصاف در قضاوت میان مذاهب امری پسندیده است اما این که انصاف در قضاوت چه راهکاری دارد و بر چه اساسی شکل میگیرد و به عبارت دیگر آیا خود انصاف امری تعریف شده است که بتوان از آن به عنوان خط کشی در ملاحظه راستی یا ناراستی یک مذهب و عقیده استفاده کرد؟ به نظر می رسد چیزی که به روشنی بتواند معیار قضاوت باشد کتاب خدا و سنت راستین پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم و روش اهل بیت علیهم السلام است. به همین دلیل نمی توان نماز تراویح را جدای از این مساله که آیا بدعت هست یا خیر بررسی کرد و از آن به عنوان مزیت مذهب اهل سنت بر تشیع نام برد. از سوی دیگر این مساله که شیعه با نماز مشکلی داشته باشد، معلوم نیست بر چه اساسی به عنوان یک نکته در کامنت شما وارد شده است؟ آیا این مساله که شیعیان تنها نمازی را باور دارند که به قطع فرمان خدا باشد، به نظر شما دلیل بر مشکل داشتن شیعیان با نماز است؟ اگر قبول دارید که نماز عبادت خداست، باید بپذیرید که عبادت خدا کاری ست که مطلوب او باشد نه کاری که مطلوب ما باشد و گرنه ما می توانیم هرکاری را که بپسندیم، به عنوان عبادت خدا تلقی کرده و کسانی که آن را انجام ندهند، بی اعتنا به عبادت خداوند به شمار آوریم. در ادامه از برخی اشکال عزاداری رایج میان گروهی از شیعیان به عنوان تنقیصی دیگر برای این مذهب نام برده اید. به وبلاگ شما مراجعه کردم، مطلب خوبی در مورد حضرت امام رضا علیه السلام در آن دیدم؛ آیا می دانید یکی از روایات منقول از ایشان علیه السلام عزاداری ایشان بر سیدالشهدا امام حسین علیه السلام و گریه بر ایشان است، آنهم تا حدی که پلک های ایشان زخمی می شده است؟ اصولا بر چه اساسی برخی اشکال عزاداری را وحشی گری می دانید، آیا به صرف این که از نظر شما کاری وحشی گری باشد، می توان مهر ممنوعیت بر آن وارد کرد؟ اگر وحشی گری به زعم شما، کلا کاری ممنوع باشد، آیا می دانید که در عید قربان که حاجیان بر اساس فرمان الهی لازم است قربانی کنند و حیوانی را سرببرند، این کار نیز به همین عنوان وحشی گری مورد تمسخر گروهی از ناآشنایان به فرامین الهی ست؟ آیا ما می توانیم به دلخواه خود کاری را مجاز و کاری را ممنوع اعلام کنیم؟ آیا ابراز نظر در مورد درستی یا نادرستی یک عمل دینی به عهده هر کسی است یا متولی خاصی مانند مجتهدین و فقهاء دارد؟ مطلب در زمینه انواع عزاداری فراوان است اما چون نکات لازم به پاسخ در کامنت شما بسیار است، تا همین جا سخن را قطع می کنم و اگر لازم دیدید، بعدا پاسخ را پی خواهم گرفت.

در ضمن خوشحال خواهیم شد که نظرتان را در مورد سایر پست های این وبلاگ که به طور مستند و با ارائه مدارک فراوان به بحث در مورد خلفای اهل سنت یا برخی عقاید آنان می پردازد، بدانیم. باز هم به ما سر بزنید، التماس دعا موفق باشید.

*=====*

علیکم السلام
کامنت شما تائید شد، اما ای کاش می فرمودید دقیقا از نظر شما کدام قسمت از مطلب ارائه شده، نادرست است و به طور واضح اشکال شما به چه مطلبی ست و چرا؟
از این که فرصت گذارده و ما را نقد می کنید، ممنونیم.

*=====*

سلام جناب خاوری، رسیدن به خیر

پیش از این نیز در پاسخ به کامنت های شما عرض شد که ما مطالب را به شکل مستند نقل می کنیم و با توجه به معتبرترین منابع مذهب شما تاریخ را ورق می زنیم. در نهایت جمع بندی و نتیجه گیری به عهده خوانندگان است. این مطلب که شما مرقوم داشتید مشکلی را حل نمی کند و نمی تواند جواب سوالی باشد، فرض کنید که در پاسخ شما گفتیم بله؛ آن وقت در رد این پاسخ چه دارید؟ اگر در پاسخ شما گفتیم خیر؛ یعنی خرابی به شکل موجبه ی جزئیه در مذهب شما هست، آن وقت چه خواهید گفت؟
سعی کنید ابتدا مطالبی که قبلا فرمودید و جواب گرفتید تحلیل کنید، یا با شهامت بپذیرید یا گفتگو را ادامه دهید؛ آنگاه به دیگر مطالب بپردازید آن هم با رویکردی علمی نه نظیر همین کامنت.

*=====*

در این مقاله کوتاه، سوال شما به وضوح پاسخ داده شده است. اگر فرصت خواندن ندارید و ترجیح می دهید بدون خواندن سوال کنید، آن را به شکل مختصرتر ارائه می کنیم:
اهل سنت لقب فاروق را برای خلیفه دوم در نظر گرفته اند. منابع تاریخی نشان می دهد این لقب از سوی پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم برای امیرالمومنین علی علیه السلام اعطا شده است. از سوی دیگر منابع اهل سنت ثابت می کنند که اولین کسانی که لقب فاروق را برای عمربن خطاب به کاربرده اند، اهل کتاب بوده اند. در نتیجه جداکننده بودن عمر بین حق و باطل از دیدگاه وحی منتفی می شود و ثابت می شود تنها کسی که از زبان وحی ملقب به این لقب شده است، امیرمومنان علی علیه السلام هستند.
اگر نتیجه معلوم نشد، بفرمائید تا برای بار سوم تکرار شود!

شاید اگر آن روز علم روانشناسی به شکل امروزی مطرح میبود اختلال شخصیت کثیری را از جمله خلیفه دوم به عنوان نمونه های بارز این بیماری معرفی میکردند …
احکام و بدعتهایی که گذاشت … لقب صدیق اکبر حضرت امیر (ع) که به خلیفه اول نسبت دادند و فاروق اعظمی را که پیامبر (ص) به ایشان نسبت دادند و عمر خود را نیز به ان چسباند همه و همه نشان از تو خالی بودن فکر و درونشان دارد ….

عذابشان روز به روز بیشتر که باعث گمراهی مردمان بسیاری شدند …

یاعلی